We kijken terug op een geslaagd jubileum

vrijwilligers en deel bestuur

De “crew” van het dierenasiel na afloop van het jubileumfeest.

50 jaar Dierenasiel Waalwijk was zeker een feestje waard. En dat feestje is door rond de tweehonderd belangstellenden meegevierd. Iedereen heel hartelijk dank voor zijn aanwezigheid. Wij hebben ervan genoten!
Dat de weg naar het huidige asiel nog niet zo simpel was, blijkt uit de asielgeschiedenis hieronder.

 

De beginjaren van Dierenasiel Waalwijk

particuliere opvang in de vijftiger jaren                     1964   noodasiel aan de Meerdijk                                   1968 huidig asiel met woonhuis
Opvang LaageindeNoodasiel Meerdijkoud asiel Prof van 't Hoffweg

Het begon allemaal begin vijftiger Jaren: het echtpaar De Visser bekommerde zich om zwerfdieren, die ze in hun eigen huis boven hun boekhandel De Bieb in de Grotestraat opvingen. Samen met enkele geestverwanten richtten ze in 1952 de afdeling Waalwijk van de Dierenbescherming op. Er volgden meer particuliere opvangadressen (zie foto 1). En hoewel ze zich erg inspanden om een “echt”asiel te realiseren, zou het nog heel lang duren voor dat er kwam.

In april 1961 verscheen de volgende kop in de krant: “Streek-dierentehuis te Waalwijk wordt deze zomer nog gerealiseerd”. De locatie was ook bekend, namelijk de Eerste Zeine achter station Waalwijk. Maar dat is er nooit van gekomen.

Wel wist de Dierenbescherming de hand te leggen op twee noodwoningen aan de Meerdijk (zie foto 2). In de ene werd in 1964 een nood-dierenasiel gevestigd, de andere werd betrokken door het beheerdersechtpaar Timmermans. Het honorarium bedroeg 45,= gulden bruto per week. Alleen op woensdag en vrijdagmiddag was het asiel gesloten, “. . . opdat de echtgenote deze dagen kan gebruiken voor het doen van de nodige boodschappen of het afleggen van familiebezoeken.” Juli 1966 leek er schot in te zitten. De krant meldde dat de bouw van het asiel goed vorderde, niet achter het station, maar aan de Prof. Van’t Hoffweg. Maar… er was nog steeds niets te bespeuren van de bouw van de bijbehorende dienstwoning, hoewel de gemeente had toegezegd die op zich te nemen. Omdat het allemaal niet opschoot, besloot een lid van de Dierenbescherming persoonlijk zorg te dragen voor de bouw van een dienstwoning. Wat een geweldige vrouw moet dat zijn geweest!

En in augustus 1968 was het dan zover: het nieuwe asielgebouw met dienstwoning werd officieel in gebruik genomen (zie foto 3).

Het echtpaar Timmermans kon een prachtig huis betrekken. Zij bleven daar tot 1977; broer en schoonzus van de heer Timmermans, dus weer een echtpaar Timmermans,  namen het beheer over en hebben er gewoond tot 1989. Mevrouw Gré Timmermans vertelde in april jl. dat ze geen vrijwilligers wilden. Ze deden alles liever zelf, dan wisten ze tenminste dat het goed gebeurde. En ze waren bijna altijd bereikbaar . Eigenlijk waren ze dag en nacht met het asiel bezig, maar met heel veel plezier. “Het speet me vreselijk dat ik vanwege mijn gezondheid moest stoppen.”

En nu, na 50 jaar, 7 beheerders, honderden vrijwilligers, duizenden honden en katten en 4 renovaties later, hebben we nog steeds een asiel dat goed functioneert. Het aantal opgevangen dieren, vooral katten, is sinds 1968 verveelvoudigd. Er zijn 3 vaste medewerkers en ongeveer 30 vrijwilligers. De sfeer is heel prettig en we hopen nog jaren op deze manier door te gaan. Hoewel… eigenlijk hopen we dat we binnen afzienbare tijd overbodig worden. Maar waarschijnlijk is dat vergeefse hoop.