Nieuws

12 oktober

nagedachtenis Sandra van Erp

Vorig jaar is een van onze meest ervaren pleegmoeders door een noodlottig ongeval overleden. Sandra was al pleegmoeder voor onze kittens sinds we met de pleeggezinnen gestart zijn. We hebben haar dit jaar ook heel erg gemist.

Het bedrijf van haar man, Dingemans elementenbouw heeft ter nagedachtenis aan Sandra een mooie donatie aan onze kittenopvang gedaan en een plaatje opgehangen in onze kattenkamer.

IMG_20181018_112655dingemans

 

 

1 september 2018- Dierenasiel 50 jaar!

Op 1 september was het dan zover: het jubileumfeest ter gelegenheid van ons 50-jarig bestaan. Er waren veel bezoekers, mensen en  honden, groot en klein. Er waren ook veel medewerkers van het asiel, die allen hun beste beentje hebben voorgezet om het tot een geslaagde dag te maken. En dat is gelukt: er was gezelligheid en sfeer en mooi weer!
We zijn blij met alle presentjes die het asiel heeft gekregen. Namens de dieren: BEDANKT.

vrijwilligers en deel bestuur

Hieronder de openingstoespraak van onze voorzitter, waar we allemaal achter staan.

Welkomstwoord door Marianne de Wild, voorzitter van het bestuur 

Van harte welkom aan iedereen. Welkom aan alle mensen die het asiel een warm hart toedragen. En meer in het algemeen: mensen die dieren een warm hart toedragen. 

Als betrekkelijke buitenstaander werd ik voor een bestuursfunctie gevraagd.Wat ik aantrof: een druk bedrijfje, noodopvang voor honden en katten, maar vaak ook voor de baasjes.
Dat ontlokt mij een variant op een dichtregel van Joost van den Vondel: 

“Waar wordt meer liefde en plezier, dan tussen mens en dier, ter wereld ooit gevonden?” 

Liefde die zich uit in het willen zorgen voor honden en katten die om een of andere reden opvang nodig hebben. Het zijn bange en/of getraumatiseerde dieren, soms zwaar verwaarloosd, soms door omstandigheden afgestaan. Over het algemeen zijn dat heftige situaties. 

Opluchting en plezier geeft het als de dieren weer wat vertrouwen krijgen, rustig kunnen herstellen als ze ziek of gewond zijn en weer op adem kunnen komen. Geweldig is het als er een nieuwe baas  gevonden wordt, aan wie we het dier in vertrouwen kunnen meegeven. Of, heel mooi, als we een dier en zijn baasje weer kunnen herenigen.
Verdrietig is het als we een dier niet kunnen redden. Zo ziek en zo beschadigd dat het enige “humane” is een dier te laten inslapen. Daar moet je als mens dan ook maar tegen kunnen. 

Bijzondere aandacht voor de vrijwillige medewerking van een groep mensen die thuis kittens opvangen. Zoveel kittens tegelijk in het asiel is ondoenlijk en ook niet verantwoord: ze zijn nog erg vatbaar voor ziektes. Bovendien worden de kittens bij mensen thuis gesocialiseerd en dat maakt het weer makkelijker om ze te plaatsen. 

Het asiel bestaat 50 jaar! Dat betekent ook 50 jaar inzet van veel vrijwilligers. Zonder vrijwilligers kan een asiel niet bestaan. Elke dag worden de dieren verzorgd, de hokken schoongemaakt, medicijnen gegeven, de honden uitgelaten én wordt aandacht gegeven aan elk dier. 

De eerste initiatieven waren er al in de jaren vijftig. Het echtpaar Visser uit Waalwijk bekommerde zich om zwerfdieren en samen met geestverwanten richtten ze in 1952 de afdeling Waalwijk van de Dierenbescherming op. Er kwamen steeds meer particuliere opvangadressen. De wens was natuurlijk een “echt asiel” en in 1961 werd dan ook de Stichting Dierentehuis Waalwijk en Omstreken in het leven geroepen. Maar het “echte” asiel zou nog jaren op zich laten wachten. 

Hoewel al in 1961 in de krant stond dat het “Streekdierentehuis Waalwijk” nog die zomer gerealiseerd zou worden aan de Eerste Zeine in Waalwijk, is dat er nooit van gekomen. Wel wist men in 1964 de hand te leggen op twee noodwoningen aan de Meerdijk. In de ene noodwoning werd de opvang geregeld, de andere woning werd betrokken door het beheerdersechtpaar Timmermans.

In juli 1966 leek er schot in te zitten. Locatie nu aan de Prof. Van ’t Hoffweg. Hoewel de gemeente had toegezegd de beheerderswoning voor haar rekening te nemen, was daar nog niets van te bespeuren. Daarop besloot een lid van de Dierenbescherming persoonlijk zorg te dragen voor de bouw van een dienstwoning. Wat een geweldige vrouw is dat geweest!! Je moet het kunnen maar natuurlijk ook willen.
Mede door haar toedoen konden in augustus 1968 het dierenasiel én de beheerderswoning in gebruik genomen worden.

In die tijd was het gebruikelijk dat het beheerdersechtpaar alles zelf deed. Ze wilden ook liever geen vrijwilligers. Eigenlijk waren ze dag en nacht met het asiel bezig. Het was gewoon hun bedrijf aan huis. Maar met liefde en plezier!
Nadat zij vanwege gezondheid met het asiel moesten stoppen, werden ze opgevolgd door beheerders die wel met vrijwilligers werkten. Dat was ook nodig omdat het aantal opgevangen dieren, vooral katten, sinds die tijd is verveelvoudigd. Er zijn nu drie vaste medewerkers en een vaste kern van dertig vrijwilligers.

Dat brengt mij bij de huidige organisatie: een ANBI-stichting, dat is een voor Algemeen maatschappelijk Nut Beoogde Instelling. In de volksmond ook wel “goede doelen” genoemd. Winst moet terug in de organisatie gestoken worden en ten goede  komen aan het welzijn van de dieren.

Inkomsten krijgen we door een prijs te rekenen aan mensen die een dier afstaan en aan mensen die een dier willen kopen. Daarnaast krijgen we ook giften en legaten van mensen die zeer bij het werk het dierenasiel betrokken zijn of waren. En gelukkig worden we ook regelmatig gesponsord door leveranciers. Ons basis-inkomen krijgen van de vier gemeenten die hun verplichting tot het opvangen van zwerfdieren aan het asiel hebben uitbesteed, Aalburg, Heusden, Loon op Zand en Waalwijk.

Daarmee is meteen de noodzaak van een goede administratie duidelijk. Getallen opschrijven in een schrift is niet meer van deze tijd. Dat vraagt om computers, printers en een goed boekhoudsysteem. Maar dat vraagt ook van medewerkers en vrijwilligers dat ze met die systemen kunnen omgaan.
Opvangen doen we dan ook al lang niet meer alleen. Samenwerking met de dierenambulances, Amivedi, politie, dierenartsen en Dierenlot is noodzakelijk. En zo ontspint zich een veelzijdige en turbulente organisatie van mensen die allemaal één ding gemeen hebben: de liefde en het plezier dat mensen hebben in het dier!

Gaan we nog 50 jaar vol maken? Wie zal het zeggen. Laten we eerst maar kijken naar de wat nabijere toekomst. Hoewel het asiel in de laatste vernieuwbouw in 2012 geïsoleerd is, een dokterskamer heeft gekregen, een kattenquarantaine en er ook een uitrenveld voor de honden is gerealiseerd. . . . blijven er toch altijd nog een aantal wensen ter verbetering. Maar op dit moment functioneert het asiel prima, de sfeer is open en prettig en we hopen op die manier door te gaan. Wat democratischer dan in het begin, maar zeker met aandacht voor goede kwaliteit in de opvang van katten en honden.
En dat is en blijft het doel van de stichting.

 

 

12 januari 2018- Vrijwilligersavond

 

vrijwilligersavond bewerkt

De vrijwilligersavond in januari was extra feestelijk: het dierenasiel bestaat dit jaar 50 jaar!

Zo’n 30 vrijwilligers zorgen ervoor dat de dierenverblijven schoon en netjes zijn, dat de voer- en waterbakken gevuld zijn en dat de honden uitgelaten worden.

 Nieuws 2017

Nieuws 2016

Nieuws 2015

Nieuws 2014

Nieuws 2013